Het is als mosterd na de maaltijd, deze log. Te laat. Niet meer aan de orde. Totaal overbodig...

Gisteren was namelijk het feest. Vandaag eigenlijk ècht, maar gisteren werd het gevierd. Groots gevierd zelfs. Inclusief slingers, een feestvarken, een wedstrijd met serieuze prijzen en een feestende massa. Ik was ook van harte uitgenodigd voor dit geweldige feest. Ik wilde ook heel graag komen.

Helaas kon ik er niet bij zijn. Ik had al een ander feestje. Een verjaardagsfeestje. Dit feestje stond ook al even gepland. Ons feestvarken is namelijk 38 jaar geworden. Hij heeft zijn feestje in een pretpark gevierd samen met de familie. En die familie, dat zijn wij!

Het was zeker een geslaagd feestje. Stiekem heb ik toch op mijn iPhone een glimp(je) opgevangen van het feestje op de BorsatoWeblogjes...

Alle webloggers, alsnog van harte gefeliciteerd!
Over 5 jaar ben ik er wèl bij!
Staat genoteerd.

Ik heb iets met Edwin Evers.

Dit is geen bekentenis. En ook geen breaking news. Een relatie met hem heb ik niet. Ook nooit gehad. Wel heb ik een soort van zwak voor hem. Hij heeft 'mijn' humor. Edwin woont niet gek ver bij me vandaan. En hij is vandaag jarig! Op zijn verjaardagstaart staan vandaag 41 kaarsjes. Daarmee is hij dan wel weer veel ouder dan ik... 





























Vrijdag 27 en zaterdag 28 april was hij met zijn bandje in Rabotheater De Meenthe in Steenwijk. Zondag 29 april werd hieraan geplakt in verband met de actie voor WarChild. In de uitzending belde Marco naar de studio. Hij gaf aan zeker ook belangeloos bij te willen dragen aan het slagen van deze avond. Er zijn 1800 kaartjes verkocht. De opbrengst van de kaartverkoop is voor WarChild. Samen met mijn vriendin Moniek stond ik bijna vooraan in de stampvolle zaal.

De Edwin Eversband is geweldig. Alle muzikanten behoren bij de allerbesten van Nederland. Samen vormen ze een muzikale vriendengroep die het vooral heerlijk vindt om voor publiek te spelen.

Na een korte pauze kwam Marco Borsato op. Het publiek reageerde dolenthousiast. Marco genoot ook zichtbaar. Hij zong uit volle borst zo'n drie liedjes. Super! Hij verdween weer van het podium om stiekem vanaf de zijkant weer met een trommel of een tamboerijn te verschijnen. Hij zong, trommelde en rammelde met een grote lach op zijn gezicht mee.





























'Onze saxofonist kan alles spelen!', beweerde Edwin Evers. 'Roep maar...' 'Het Wilhelmus!', gilde ik. Het was immers Koninginnenacht. Zo kwam het dat heel Steenwijk en omgeving uit z'n dak ging op het Wilhelmus.

Deze geweldige avond leverde uiteindelijk € 66.000,- op voor WarChild. Han Evers, de neef van Edwin en bedrijfsleider van De Meenthe, bood de cheque aan. Een geweldig bedrag waarmee heel veel kinderen uit de oorlog kunnen worden gehaald.

Op donderdag 3 mei was ik onderweg naar een afspraak. Natuurlijk met Edwin Evers als vaste bijrijder in mijn auto. Ik hoorde 'de basgitaar' en belde naar de studio. Dit heb ik wel vaker gedaan. Altijd zonder succes. Maar, nu kwam ik er zomaar door. Ik kreeg sidekick Niels aan de lijn. Hij noteerde wat gegevens van me en ik moest maar even blijven hangen. 'Hallo met wie?', hoorde ik Edwin opeens zeggen. Mijn debuut bij radio 538 was een feit. Natuurlijk kent hij het dorpje waar ik woon. 'Wat doe je zoal?', vroeg hij. Deze voorzet kon ik alleen maar inkoppen. 'Ik zoek werk', zei ik en vertelde in een paar zinnen wat ik zoek en wat ik aan werkervaring heb. De impact van dit alles werd me pas echt duidelijk toen ik in mijn mailbox enkele mailtjes van recruiters vond...
Gelukkig bleek ik ook 'de derde beller' te zijn en won twee kaartjes voor de jubileumversie van 538XXL in het ZiggoDome op 26 oktober. 'Wie hoop je dat er komt?'. vroeg Edwin. Marco Borsato natuurlijk!

Of Marco er zal zijn, is nog niet duidelijk. Hij is natuurlijk 'vriend van de show' dus kan eigenlijk niet ontbreken. Vind ik...

Edwin Evers, van harte gefeliciteerd met je 41e verjaardag. Tot ziens op 26 oktober!

Sporten is goed voor je. Door te sporten blijf je in goede conditie. Ik doe graag aan sport. Vroeger deed ik aan volleybal. Ik trainde zelf twee avonden per week, gaf training aan twee jeugdteams en op zaterdag ging ik mee als coach en speelde zelf in de volleybalcompetitie. Daarnaast heb ik (kort) aan schaatstraining gedaan, heb geroeid en vond het sporten op school ook erg leuk. Zo fanatiek ben ik nu niet meer. Wel ga ik graag naar de sportschool voor fitness en spinning. Ook maak ik graag korte (5 km) en langere (20 km) wandeltochten. En in de zomer zwem ik mijn banen in het buitenzwembad. Tijdens de nationale sportweek wordt er aandacht gevraagd voor alle sporten. Dit jaar was de opening van de sportweek op zaterdag 21 april in Enschede en natuurlijk zou Marco als ambassadeur van de watersporten daar ook aanwezig zijn.

's Morgens ging om half 7 de wekker. Bas en ook Stan moesten 'uit' voetballen. Ik bleef met Chris en Anouk thuis om rond 10 uur naar het 'thuis'voetbalveld te gaan. Zowel Bas als Chris kunnen dit seizoen nog kampioen worden. Erg spannend dus. Bas kwam met een 0-5 overwinning weer thuis. Chris speelde met zijn team ook goed. Hij is verdediger en had bijvoorbeeld een prachtige actie waarbij hij een bal op zijn borst onderschepte, onder controle kreeg, doorspeelde naar een middenspeler die de bal voorzette. De spits kopte de bal prachtig in. Goal! Het werd uiteindelijk 7-2.

Na de wedstrijd reden we meteen naar Enschede. We waren net op tijd om te zien hoe Marco door een haag van mensen met de fakkel naar het podium kwam gerend. Samen met de andere ambassadeurs werd het vuur ontstoken. De Nationale Sportweek 2012 was geopend!

De kinderen vonden het spannend om Marco Borsato voor het eerst in levende lijve te ontmoeten. Chris wilde vertellen dat hij had gewonnen met voetbal. Stan wilde Marco vertellen dat hij het zo spannend vond om het te ontmoeten. Bas en Anouk vonden het vooral leuk en hoopten op de foto te kunnen met Marco Borsato. Leuk voor op hyves...

























































Het was helemaal niet eng. 'Marco Borsato is gewoon een papa die goed kan zingen...' We zijn allemaal hartstikke blij met de foto's!

De kinderen mochten ook nog met Brain Power en met Stan van Spangas op de foto. In de stad hebben ze nog meegedaan met allerlei sporten: klimmen, korfbal, voetbal, golf en een voetbalclinic van FC Twente. Het was een erg geslaagde, sportieve dag!

 

Vrijdag 16 maart werd de 538 voor War Child actieweek afgesloten op de Grote Markt in Groningen. Tijdens de actieweek hebben de dj's van 538 zich ingezet voor de 28 miljoen oorlogskinderen die nooit een leraar zien. Omdat ze niet naar school durven, omdat ze kindsoldaat zijn, omdat ze gevlucht zijn of omdat de weg bezaaid is met mijnen.

Natuurlijk mocht dé ambassadeur van War Child in Nederland tijdens de afsluiting niet ontbreken. Voor mij was dit de reden om naar Groningen te gaan. Marlot wilde dat ook wel en met haar en haar vriendinnen mocht ik meerijden naar Groningen. René was voor zijn werk al daar en zou zich die avond bij ons aansluiten.

Marco kwam niet zingen. Wel vertelde hij over het goede werk van War Child en deed een oproep om bij te dragen aan de toekomst van de vele oorlogskinderen. Ondanks zijn grieperige lijf deed hij dat vol overgave!































Tijdens het slotfeest waren er optredens van Racoon en Van Velzen. Ook was de finale van Maken of Kraken. De finalekandidaten traden op samen met Chris Hordijk, Iris Kroes, Ben Saunders, Pearl Jozefzoon, Charly Luske, Xander de Buisonjé en Shary-An.

Eva Luitsz was de winnares. Ze won hiermee een platencontract voor een single release, waarvan de opbrengst ten goede komt aan War Child. Ze zong Time After Time met Chris Hordijk. En dat deed ze goed, want haar optreden werd met 96% 'gemaakt' door de luisteraars van Radio 538 en de kijkers van SBS 6 en TV 538.


































Het hoogtepunt van de avond was natuurlijk de einduitslag! Dankzij alle donaties en de enorme inzet van bedrijven, BN’ers en de luisteraars, kan War Child 72.984 oorlogskinderen helpen. Met 12 euro helpt War Child 1 oorlogskind.

Wat een geweldig bedrag en wat een succesvolle actieweek!

Mijn arbeidscontract is in januari niet verlengd. Dat is erg jammer, maar begrijp ik. Als het werk niet helemaal bij me past, is het beter iets anders te zoeken. Dat geeft een nieuwe kans! Ik ben hartstikke gemotiveerd, heb een goed stel hersens, ben flexibel, goed opgeleid, heb jarenlang ervaring in verschillende functies, breed inzetbaar en ben een aardige collega. Iedere werkgever in een grote straal om mijn huis zou dus eigenlijk blij moeten zijn met mijn beschikbaarheid.

De afgelopen maanden solliciteer ik me suf. Via de traditionele manier van de vacature in de krant, via uitzendbureau's, via allerlei brancheverenigingen, via mijn eigen netwerk en dat van anderen, via open sollicitaties en nog veel meer.


Maar er is een crisis gaande. Een economische crisis. Dat betekent dat ik niet de enige werkzoekende ben in Nederland. Op vacatures krijgt een werkgever zo'n 200 (tweehonderd) reakties of meer. Dat is een postzak vol! Herinner je je die beelden van Boer Zoekt Vrouw nog? Een leuke boer kreeg ook honderden brieven van verliefde vrouwen naar aanleiding van zijn oproep. Hij wist zich geen raad... Hoe kon hij ooit een goede keuze maken uit al die brieven? Samen met zijn broer en zijn beste vriend ging hij aan de slag. Alle foto's van de dames werden goed bekeken en tja... het oog wil ook wat. Als de foto niet leuk genoeg was, ging de brief op de stapel 'wordt 'm niet'.
Zo gaat het nu ook met de sollicitatiebrieven. Denk ik. Vrees ik. Misschien gaat het nu alleen niet om de pasfoto, maar om een aansprekende hobby. 'Goh, hij verzamelt ook voetbalplaatjes!'

Ik ben tot op het bot gemotiveerd om weer aan de slag te gaan. Lastig vind ik het om dan steeds weer met die teleurstelling van een afwijzing om te gaan. Ik heb me ingeleefd in die baan. Heb er zin om te beginnen. Ben nieuwsgierig naar mijn werkplek en collega's en heb een prachtige reaktie naar hen gestuurd. 'We moeten u helaas teleurstellen. Hierbij is onze keus niet op u gevallen. We hebben geen interesse in een kennismaking.' Zo luidt mijn beloning...

Ik zie het als een gemiste kans. Voor mij, maar zeker ook voor hen! Het komt goed! De aanhouder wint immers?

Zodra ik kon lopen, kon ik ook schaatsen. Van mijn ouders had ik 'houtjes' gekregen. Ideaal. Past ook jarenlang. Eerst moesten de touwtjes heel strak aangetrokken worden om mijn kleine laarsjes op de schaats te houden. Later pastte het veel beter. Toen ging ik ook heel hard. Dacht ik. Vond ik. Ooit heb ik zelfs bedacht dat ik talent had. Dat ik ook zo goed kon schaatsen als mijn grote schaatshelden op tv. Dit talent is bevroren. Niet tot ontwikkeling gekomen. Of het was er niet...

Hoe dan ook, ik beleef veel plezier aan schaatsen. Nu er weer natuurijs ligt, ben ik op het ijs te vinden. De afgelopen dagen heb ik met de kinderen op de ijsbaan geschaatst. Ook René had besloten (na mijn geringe aanmoediging) weer schaatsen te kopen. Hij had jaren niet geschaatst nadat zijn oude schaatsen kapot waren gegaan. Zo leuk om te zien dat ook hij weer plezier beleeft aan het schaatsen!










Zondag zijn we naar Giethoorn gegaan. Naast de geveegde banen schaatsen werd afgeraden. Er waren nog veel windwakken die moeilijk te zien zijn door de gevallen sneeuw. Op het grote meer bij Giethoorn was wel een baan geveegd. Het gehele meer rond is toch zo'n drie kilometer. Vele schaatsliefhebbers maakten hier hun natuurijskilometers. Het grote voordeel van in de natuur schaatsen vind ik het ontbreken van de bochten na iedere 200 meter. Pootje over gaat wel, maar echt stabiel en krachtig vind ik het niet gaan. Het ijs was prachtig. Pikzwart en amper scheuren. Met de stralende zon erbij was het genieten! We hebben dan ook zo'n twintig kilometer geschaatst.
























De vorstperiode houdt nog even aan. Zou de elfstedentocht dit jaar uitgeschreven kunnen gaan worden? Ik hoop het...

Marco was ziek op 15 januari. Echt heel vervelend voor hem. Hij kon niet zingen, stond er in het persbericht. Niet kunnen zingen en weten dat er een zaal vol enthousiaste mensen op je staat te wachten... Wat moet het een lastige beslissing zijn geweest voor Marco om zijn optreden in oa Enschede af te moeten zeggen.

Voor mij bracht dit een nieuwe kans. Het was me niet gelukt een kaartje te vinden voor het compleet uitverkochte optreden van Marco in Enschede. Nu werd het optreden verplaatst van een zaterdagavond naar een maandagavond. Dat kan niet iedereen combineren met dat wat er al in de agenda stond, zo bleek. Ik wist een kaartje te bemachtigen! Joepie! Tòch nog een keertje genieten van Marco!

Het was koud gistermiddag. Ik besloot de gok te wagen en niet al te vroeg naar Enschede te gaan. Even na 6 uur was ik bij het Muziekcentrum en sloot aan in de rij van ongeveer 30 mensen. Om 7 uur gingen de deuren open en ik vond een prachtige plek op de tweede rij in het midden van het podium!

Marco had er zin in! Hij had een paar weken niet opgetreden doordat hij coach was bij The Voice of Holland en door zijn ziek-zijn. Nu mocht hij weer! Dat was te merken. Er kwam veel energie van het podium. Meteen bij opkomst, werd ik al door hem herkend in het publiek. Blikken van herkenning. Daar word ik nog blijer van! Ook leuk om te merken dat de mensen achter me verrast reageerden hierop.

Drie jaar geleden is Marco's vader overleden. Hij sprak hem vaak, maar zag hem niet zo vaak. Het gemis na drie jaar is niet minder geworden, maar meer. Vanavond zong hij 'Niemand weet' met zijn vader in gedachten. Het deed hem zichtbaar veel en moest een traan wegpoetsen en een brok in de keel wegslikken... De bandleden waren zichtbaar onder de indruk. Giovanni drukte Marco liefdevol een zoen op zijn wang...

Als je iets belooft, moet je het ook doen. Toen Jada 4 jaar oud was, wilde ze oorbellen. Papa Marco vond haar nog wat te jong. 'Als je 9 of 10 jaar bent, zien we wel weer...' Nu was Jada 9 jaar geworden en vroeg opnieuw of ze oorbellen mocht. Ja, dat mocht. Marco vindt haar steeds meer een 'wijffie', ook door de oorbellen. Wat gaat de tijd toch snel...

Duizend Scherven zong Marco samen met Iris Kroes. Prachtig. Iris zong haar auditielied live met haar harp. Mooi.
De tweede gast van de avond was Stan van Samang, de Vlaming die al vaker te gast was in oa Antwerpen.

Genoten heb ik! Het was zó gaaf!

Na afloop heb ik buiten gewacht op Marco. Velen had ik niet vaker bij een optreden van Marco gezien. Met een grote glimlach heb ik gezien hoe blij mensen zijn om naast Marco te staan en met hem op de foto te kunnen. Een paar woorden... Een kaartje van een fan voor Marco (lees ik onderweg in de auto, goed?) Na al mijn foto's van de afgelopen jaren komt mijn beurt een volgende keer wel weer.

Mijn Dromen Durven Delen tour is voorbij. Van mij mag Marco vaker in de kleinere zalen optreden. Ik zal er weer zijn!

Marcha maakte me heel blij door het MB-stokje aan mij door te geven. Op oudjaarsavond. Eigenlijk had ik natuurlijk meteen achter mijn laptopje moeten springen om mijn log te schrijven en online te zetten. Dat is niet gelukt. Er waren oliebollen die me riepen. Ook wilden de kids gezellig met me op de bank zitten. Maar hier is ie dan: Mijn MB Stokje over 2011.

Hoelang ben je al fan van Marco en wat maakt het dat je dat nu nog steeds bent?

Vanaf Dromen Zijn Bedrog noem ik mezelf fan van Marco. Dit was in 1994. Al een hele poos dus. Marco is een paar jaar ouder dan ik ben. Hij kreeg een relatie toen ik dan ook had. Hij kreeg kinderen toen ik mijn kinderen kreeg. Zijn teksten en zijn emoties waren de mijne. Het paste toen bij me. Maar nu nog steeds. Marco heeft een moeilijke periode achter zich. Ook ik heb een lastig jaar achter de rug. Al is de reden anders, de teksten kan ik zo in mijn situatie inpassen. Dat hij Nederlands zingt, maakt dat het veel beter bij me binnenkomt dan alle anderstalige, ook soms prachtige, liedjes.
Nu ik vanaf 2008 lid ben geworden van de fanclub kan ik mijn fan-zijn meer delen. De fans van Marco zijn leuk! Voorheen ging ik naar een concert en kende niemand. Nu ga ik ook graag alleen naar een concert. Ik kom immer heel veel bekenden tegen!

Mijn fan-zijn is door je jaren heen alleen maar meer geworden. Fan van Marco Borsato zal ik ook altijd blijven! 

 

Wat is je favoriete lied van Marco en staat hij op #1MB?

 
Als ik nu een liedje moet noemen, kies ik voor Waarom. Op #1MB staan heel veel (32) juweeltjes, maar Waarom staat er nu net niet bij...

We zijn erg verwend met het prachtige tijdschrift #1MB. Heb je hem al uit en wat sprak je het meeste aan?

Ja, natuurlijk heb ik dit prachtige magazine van a tot z gelezen. En weer terug. Als redacteur van een maandelijks ledenmagazine weet ik heel goed wat er allemaal komt kijken bij het maken van een tijdschrift. Wat wil je vertellen? Aan wie? Welke stijl? Fotografie? En nog veel meer. Het tijdschrift #1MB is meer dan gelukt! Ik vind het helemaal Marco Borsato. De fotografie is goed! Alle foto's in het tijdschrift hebben dezelfde stijl. Zelfs de kleuren matchen overal. De vormgeving is super. Creatief. Fris en stoer. Ook helemaal Marco Borsato. De reportages, interviews en achtergrondinformatie is compleet en lekker leesbaar.
Het artikel over het tafelen van Marco, zijn gezin en zijn vrienden spreekt mij het meest aan. Het is persoonlijk, met humor en geeft een anders-dan-anders kijkje achter de schermen van het leven van Marco.

 

Wat is je favoriete nummer van Dromen Durven Delen Live en waarom? En heb je voorkeur voor kijken in 3D of in 2D?
 

Het allermooist op de dvd is Lentesneeuw! Dit lied vind ik altijd al prachtig. In 3D valt de sneeuw 'op' je, wil je het grijpen. Echt prachtig! Maar ook in 2D is dit een favoriet, samen met Als Rennen Geen Zin Meer Heeft.

Marco is dit jaar voor het eerst coach bij TVOH. Hoe vind je dat hij het doet? Maakt hij een goede kans op de eindoverwinning (en eventueel met wie)?
 

Vanavond is de finale van The Voice Of Holland. Marco's troef is Iris Kroes, het harpmeisje. Ze zingt prachtig. Ook komt ze heel fris over. Maar ik voel er niet veel bij. De harp doet me niks. Gelukkig zijn er heel veel Nederlanders die het hartstikke met me oneens zijn dus Marco kon wel eens de winnende coach gaan worden vanavond. We zullen zien!
Hij doet het goed als coach. De blind audities vond ik vooral erg leuk om te zien op tv. De strijd tussen de verschillende coaches om de talenten in hun team te 'roeien' was super. Marco heeft laten zien een erg betrokken coach te zijn. Het gaat hem oprecht aan het hart als hij iemand, die erg goed kan zingen, naar huis moet sturen. Mensen teleurstellen is niet Marco's sterkste kant. Gelukkig maar...

2011 was natuurlijk voor ons fans een FANTASTISCH Marco-jaar. Wat is jouw mooiste moment?

In januari 2011 mocht ik een introductieduik maken waarbij Marco ook aanwezig was. Dit had ik gewonnen tijdens de fanclubdag in november 2010. De dag van de duik was een heel bijzondere dag. Het duiken was een ervaring op zich. Marco liet me weten op de hoogte te zijn van mijn roerige privéperiode waar ik middenin zat. We hadden een kort persoonlijk gesprekje hierover. Het heeft me goed gedaan. Nog regelmatig denk ik aan zijn woorden tijdens deze middag in het Noord-Hollandse zwembad...

Dit jaar hebben we fantastische concerten mogen beleven in het Gelredome, maar ook de kleinere zalen kwamen aan bod. Allebei geweldig! Heb je ook een voorkeur en waarom?

Het heeft heel duidelijk allebei wat. In het Gelredome kan Marco groots uitpakken. Groot decor, mooie arrangementen, gast-artiesten, verlichting, special effects. Prachtig allemaal! Heel verrassend wat hij elke keer weer verzint en laat zien.
In de kleinere zalen is hij, zoals hij zelf ook zegt, meer dichtbij. Het is wat knusser. Het draait ook meer om de muziek omdat alles eromheen wegvalt. Ook heel erg mooi.
Een echte voorkeur heb ik niet. Ik hoop dan ook dat Marco allebei blijft doen.

Wat is je meest bijzondere foto of filmpje van Marco (of met Marco) en waarom? (Voeg je hem toe aan je logje?)
 

In 2010 was Marco een van de artiesten bij Dommelsch Live38 XXL in Utrecht. Na afloop stond ik met een aantal medefans backstage te wachten. Het was koud! We hadden de grootste lol samen en hielden elkaar warm in afwachting van Marco. Toen hij eindelijk naar buiten kwam, zag hij ons kleumen. 'Kom maar', zei ik en spreidde mijn armen. Marco sprong in mijn armen. Het leverde dit spontane moment op. Nathalie had haar camera in de hand en maakte deze foto...

Marco moest dit jaar onder het mes voor een poliep op zijn stembanden. Spannend was dat hè? Gelukkig is het allemaal goed gegaan. Merk jij verschil?

Dat was zeker heel erg spannend. Het lijkt me doodeng als zanger om aan je instrument te laten prutsen. Stel dat de operatie zou mislukken? Of dat er complicaties zouden optreden? Gelukkig is het goed gegaan en herstelde Marco goed. In Groningen heb ik hem voor het eerst na de operatie weer live horen zingen. Dat klonk mij al muziek in de oren!
Verschil tussen voor en na de poliep heb ik niet echt gemerkt. In de periode dat de poliep opspeelde, heb ik Marco niet live horen zingen. Een vergelijking heb ik niet echt kunnen maken.

Welke wens heb jij voor Marco? Of als hij dit zou lezen, wat zou je dan tegen hem willen zeggen?

Marco, ik wens je heel veel geluk, liefde en gezondheid toe. Voor mij zijn dit de bouwstenen om dàt te kunnen doen, wat ik zou willen doen. Ik gun jou dat ook. Doe wat je wilt doen. Volg je hart. Zorg voor jezelf. Alleen dan kun je er ook voor anderen zijn. Ik hoop dat je dan nog heel lang blijft zingen en nieuwe liedjes blijft maken. Zolang jij dat ook wil, geniet ik ervan.

Aan welke twee mensen geef jij je stokje door?
 

  De tijd van de stokjes is al ruim voorbij... Doorgeven ga ik nu niet meer doen. In december 2012 zal er, hoop ik, weer een nieuwe estafette opgestart gaan worden. Graag doe ik dan weer mee!