Marcha maakte me heel blij door het MB-stokje aan mij door te geven. Op oudjaarsavond. Eigenlijk had ik natuurlijk meteen achter mijn laptopje moeten springen om mijn log te schrijven en online te zetten. Dat is niet gelukt. Er waren oliebollen die me riepen. Ook wilden de kids gezellig met me op de bank zitten. Maar hier is ie dan: Mijn MB Stokje over 2011.

Hoelang ben je al fan van Marco en wat maakt het dat je dat nu nog steeds bent?

Vanaf Dromen Zijn Bedrog noem ik mezelf fan van Marco. Dit was in 1994. Al een hele poos dus. Marco is een paar jaar ouder dan ik ben. Hij kreeg een relatie toen ik dan ook had. Hij kreeg kinderen toen ik mijn kinderen kreeg. Zijn teksten en zijn emoties waren de mijne. Het paste toen bij me. Maar nu nog steeds. Marco heeft een moeilijke periode achter zich. Ook ik heb een lastig jaar achter de rug. Al is de reden anders, de teksten kan ik zo in mijn situatie inpassen. Dat hij Nederlands zingt, maakt dat het veel beter bij me binnenkomt dan alle anderstalige, ook soms prachtige, liedjes.
Nu ik vanaf 2008 lid ben geworden van de fanclub kan ik mijn fan-zijn meer delen. De fans van Marco zijn leuk! Voorheen ging ik naar een concert en kende niemand. Nu ga ik ook graag alleen naar een concert. Ik kom immer heel veel bekenden tegen!

Mijn fan-zijn is door je jaren heen alleen maar meer geworden. Fan van Marco Borsato zal ik ook altijd blijven! 

 

Wat is je favoriete lied van Marco en staat hij op #1MB?

 
Als ik nu een liedje moet noemen, kies ik voor Waarom. Op #1MB staan heel veel (32) juweeltjes, maar Waarom staat er nu net niet bij...

We zijn erg verwend met het prachtige tijdschrift #1MB. Heb je hem al uit en wat sprak je het meeste aan?

Ja, natuurlijk heb ik dit prachtige magazine van a tot z gelezen. En weer terug. Als redacteur van een maandelijks ledenmagazine weet ik heel goed wat er allemaal komt kijken bij het maken van een tijdschrift. Wat wil je vertellen? Aan wie? Welke stijl? Fotografie? En nog veel meer. Het tijdschrift #1MB is meer dan gelukt! Ik vind het helemaal Marco Borsato. De fotografie is goed! Alle foto's in het tijdschrift hebben dezelfde stijl. Zelfs de kleuren matchen overal. De vormgeving is super. Creatief. Fris en stoer. Ook helemaal Marco Borsato. De reportages, interviews en achtergrondinformatie is compleet en lekker leesbaar.
Het artikel over het tafelen van Marco, zijn gezin en zijn vrienden spreekt mij het meest aan. Het is persoonlijk, met humor en geeft een anders-dan-anders kijkje achter de schermen van het leven van Marco.

 

Wat is je favoriete nummer van Dromen Durven Delen Live en waarom? En heb je voorkeur voor kijken in 3D of in 2D?
 

Het allermooist op de dvd is Lentesneeuw! Dit lied vind ik altijd al prachtig. In 3D valt de sneeuw 'op' je, wil je het grijpen. Echt prachtig! Maar ook in 2D is dit een favoriet, samen met Als Rennen Geen Zin Meer Heeft.

Marco is dit jaar voor het eerst coach bij TVOH. Hoe vind je dat hij het doet? Maakt hij een goede kans op de eindoverwinning (en eventueel met wie)?
 

Vanavond is de finale van The Voice Of Holland. Marco's troef is Iris Kroes, het harpmeisje. Ze zingt prachtig. Ook komt ze heel fris over. Maar ik voel er niet veel bij. De harp doet me niks. Gelukkig zijn er heel veel Nederlanders die het hartstikke met me oneens zijn dus Marco kon wel eens de winnende coach gaan worden vanavond. We zullen zien!
Hij doet het goed als coach. De blind audities vond ik vooral erg leuk om te zien op tv. De strijd tussen de verschillende coaches om de talenten in hun team te 'roeien' was super. Marco heeft laten zien een erg betrokken coach te zijn. Het gaat hem oprecht aan het hart als hij iemand, die erg goed kan zingen, naar huis moet sturen. Mensen teleurstellen is niet Marco's sterkste kant. Gelukkig maar...

2011 was natuurlijk voor ons fans een FANTASTISCH Marco-jaar. Wat is jouw mooiste moment?

In januari 2011 mocht ik een introductieduik maken waarbij Marco ook aanwezig was. Dit had ik gewonnen tijdens de fanclubdag in november 2010. De dag van de duik was een heel bijzondere dag. Het duiken was een ervaring op zich. Marco liet me weten op de hoogte te zijn van mijn roerige privéperiode waar ik middenin zat. We hadden een kort persoonlijk gesprekje hierover. Het heeft me goed gedaan. Nog regelmatig denk ik aan zijn woorden tijdens deze middag in het Noord-Hollandse zwembad...

Dit jaar hebben we fantastische concerten mogen beleven in het Gelredome, maar ook de kleinere zalen kwamen aan bod. Allebei geweldig! Heb je ook een voorkeur en waarom?

Het heeft heel duidelijk allebei wat. In het Gelredome kan Marco groots uitpakken. Groot decor, mooie arrangementen, gast-artiesten, verlichting, special effects. Prachtig allemaal! Heel verrassend wat hij elke keer weer verzint en laat zien.
In de kleinere zalen is hij, zoals hij zelf ook zegt, meer dichtbij. Het is wat knusser. Het draait ook meer om de muziek omdat alles eromheen wegvalt. Ook heel erg mooi.
Een echte voorkeur heb ik niet. Ik hoop dan ook dat Marco allebei blijft doen.

Wat is je meest bijzondere foto of filmpje van Marco (of met Marco) en waarom? (Voeg je hem toe aan je logje?)
 

In 2010 was Marco een van de artiesten bij Dommelsch Live38 XXL in Utrecht. Na afloop stond ik met een aantal medefans backstage te wachten. Het was koud! We hadden de grootste lol samen en hielden elkaar warm in afwachting van Marco. Toen hij eindelijk naar buiten kwam, zag hij ons kleumen. 'Kom maar', zei ik en spreidde mijn armen. Marco sprong in mijn armen. Het leverde dit spontane moment op. Nathalie had haar camera in de hand en maakte deze foto...

Marco moest dit jaar onder het mes voor een poliep op zijn stembanden. Spannend was dat hè? Gelukkig is het allemaal goed gegaan. Merk jij verschil?

Dat was zeker heel erg spannend. Het lijkt me doodeng als zanger om aan je instrument te laten prutsen. Stel dat de operatie zou mislukken? Of dat er complicaties zouden optreden? Gelukkig is het goed gegaan en herstelde Marco goed. In Groningen heb ik hem voor het eerst na de operatie weer live horen zingen. Dat klonk mij al muziek in de oren!
Verschil tussen voor en na de poliep heb ik niet echt gemerkt. In de periode dat de poliep opspeelde, heb ik Marco niet live horen zingen. Een vergelijking heb ik niet echt kunnen maken.

Welke wens heb jij voor Marco? Of als hij dit zou lezen, wat zou je dan tegen hem willen zeggen?

Marco, ik wens je heel veel geluk, liefde en gezondheid toe. Voor mij zijn dit de bouwstenen om dàt te kunnen doen, wat ik zou willen doen. Ik gun jou dat ook. Doe wat je wilt doen. Volg je hart. Zorg voor jezelf. Alleen dan kun je er ook voor anderen zijn. Ik hoop dat je dan nog heel lang blijft zingen en nieuwe liedjes blijft maken. Zolang jij dat ook wil, geniet ik ervan.

Aan welke twee mensen geef jij je stokje door?
 

  De tijd van de stokjes is al ruim voorbij... Doorgeven ga ik nu niet meer doen. In december 2012 zal er, hoop ik, weer een nieuwe estafette opgestart gaan worden. Graag doe ik dan weer mee!

 

Frédérique, wil je Sint en zijn Pieten heel hartelijk bedanken als je hen ziet?

'Vandaag is rood,
de kleur van jouw lippen.
Vandaag is rood,
wat rood hoort te zijn!'

 

Marco zingt, springt op en neer, loopt van links naar rechts, kijkt naar zijn publiek en ziet dat Isabelle (naast me) hem op de foto zet. Marco gebaart 'kom maar op' en Isabelle geeft haar camera aan Marco. Marco kan de prachtigste foto's maken. Dat weten we allemaal. Maar dat is met een spiegelreflexcamera, bouncers en het juiste licht. Nu moest hij het doen met een eenvoudig klik-klak-boem-compactcameraatje met ingebouwde flits in een donkere zaal met spotlicht op hèm gericht.
Zie hier het resultaat. Hoe supergaaf is dit?
(Met dank aan Isabelle voor de foto)

Wat had ik hier naar uitgekeken!

Ein-de-lijk was Marco (redelijk) dichtbij. In Groningen! Omdat mijn budget de laatste tijd maar zeer beperkt is, moest ik besluiten dat ik 'maar' een keer naar Dichtbij on Tour zou kunnen gaan. Dat betekende voor mij dat ik al mijn zintuigen openzette en er volop van wilde genieten. Deze ene kans moest helemaal benut gaan worden!

Dat is helemaal gelukt!

Het wachten is niet mijn ding. Dat zal het ook nooit gaan worden. Het was koud! Maar gelukkig wél gezellig! Samen met René wist ik een plekje helemaal voor aan het hek te bemachtigen. Dat is toch mijn favoriete plekje tijdens een concert!

Marco zong de sterren van de hemel. Heerlijke liedjes van wat langer geleden, maar ook van het album Dromen Durven Delen. Ik 'ging nat' bij Als Rennen Geen Zin Meer Heeft. René stond dikke brokken in zijn keel weg te slikken bij Dochters. Niemand Weet is prachtig! En het lied Wat Is Mijn Hart klinkt zó gevoelig, als Marco het zingt...

Marco genoot. Ik genoot. Iedereen om me heen genoot.
































































Honderden fans staan vol bewondering onderaan Marco's voeten. Zó bijzonder als hij dan vlak voor mij komt staan en een paar zinnen zingt terwijl hij me recht in mijn ogen kijkt...
*blij!* Dat voelt zó bijzonder!
































Na afloop waren er nog veel fans buiten. Wij stonden nog wat na te kletsen voor het hotel naast Martiniplaza. Opeens stapte Marco bij Armando uit de auto voor het hotel. Met een stevige pas wilde Marco naar binnen lopen. Hij werd nog aangeklampt door een aantal mensen. 'Ik ga zo naar binnen anders vat ik kou', zei hij. Logisch! Het was ook koud. Mistig ook. Weer om bij de haard te gaan zitten. Met een glas wijn. 'Wil je liever niet op de foto?', vroeg ik hem. 'Jawel, kom maar!' Dat liet ik me geen twee keer zeggen...



We wisselden een paar lieve woorden en toen ging hij toch echt naar binnen.

Mijn Dichtbij-avontuur zit erop. Het smaakt naar meer! Ik ga heel hard (vals, sorry...) zingen bij de open haard. Misschien drukt Sinterklaas op de rode knop en draait hij zich om op zijn paard en wordt mijn zangtalent beloond met nog een kaartje voor de Dichtbijtour...

En zo geschiedde dat mijn verhaal stokte even na mijn verjaardag. Aangewakkerd door een lieve reaktie van Marco wist ik er eind september nog een logje uit te persen, maar daar bleef het bij. Nu komt Marco binnenkort al dichtbij en was ik ook dichtbij Marco. De hoogste tijd voor een update dus.

Op 21 oktober kwam de 3D dvd van de Live concerten van Marco uit. Natuurlijk zou ik deze dvd kopen. De Media Markt bood mij een goede reden om deze dvd bij hen te kopen. Ik zou immers kans maken op een preview in 3D waarbij Marco ook zelf aanwezig zou zijn. Dat gunde ik mezelf wel! Dit jaar had ik hem nog maar een paar keer gezien. Veel te weinig naar mijn smaak. Ik kocht de dvd en verwachtte behalve dit smulmateriaal in mijn brievenbus niks extra's. Maar ik werd blij verrast met een mailtje dat ik hartstikke welkom was om samen met Marco in Amsterdam te komen kijken.

Een film in drie demensies bekijken is leuk. Niet heel bijzonder meer. Met mijn jongens heb ik bijvoorbeeld Ice Age in 3D gezien. En ook Alice in Wonderland. Maar een concert in 3D had ik nog nooit gezien. Dat is ook niet vreemd omdat Marco opnieuw zijn hoofd boven het maaiveld had uitgestoken door dit voor het eerst in Nederland te doen. Verwachtingen had ik niet (behalve dan dat ik er naar uitkeek om weer dichtbij Marco te zijn), maar deze verwachtingen kwamen allemaal uit. Bij het filmen volgens de traditionele manier wordt er scherpgesteld op een onderwerp. Alles voor of achter dat onderwerp is minder scherp of echt wazig. In 3D is alles wat je ziet scherp. Van voor tot achter is alles helder en goed te zien. Beelden van het publiek zijn gaaf! Van rij 1 tot rij 10 is iedereen te herkennen. Al die bekende koppies, super! Na afloop moest ik als de brandweer weer naar huis. Ik had nog werk te doen. Daarmee liep ik een praatje of foto met Marco mis, helaas.

Er gebeurde nog veel meer afgelopen maand. Zo was mijn jongste zoon jarig. Hij is al weer 10 jaar. Ook heb ik een hele dag genoten van een dagje sauna (mijn verjaardagskado).
Een hele zondag heeft in het teken gestaan van de selectie van mijn voorkeuren van Marco's muziek voor de cd #1MB.
Met mijn collega's heb ik een avond gekookt met een goede chefkok uit een tophotel uit het Vechtdal. 
Helaas loopt mijn contract van het werk af in januari. Dit betekent goed nieuws voor alle werkgevers in Noord en Oost-Nederland. Ik ben weer beschikbaar voor een marketing- en/of communicatiebaan voor circa drie dagen per week. Als ook jij je ogen en oren voor me openhoudt, zou ik dat erg waarderen! Mijn mailbox staat wagenwijd open!

Op 17 november is Marco (redelijk) dichtbij. Ik ga hem bewonderen in Groningen. Tjonge, wat heb ik daar zin in! Ga ik jou daar ook zien?

  

Op 24 september was ik jarig en gaf ik een feestje. Er was zeker wel reden voor een groot feestje. Ik bereikte immers een mijlpaal: veertig jaar! Al kan ik het zelf nog steeds amper geloven dat het zo is, mijn paspoort zegt anders. Ik ben geboren in 1971 en een simpel rekensommetje leert dan dat dit het jaar is dat ik veertig jaar geleden ter wereld kwam.
Vorig jaar werd ik dus negenendertig. Ook al een serieuze leeftijd. En ook al reden voor een behoorlijk feestje. Ik besloot toen dit feestje uit te stellen tot mijn mijlpaal-verjaardag. Veertig dus.

Het afgelopen jaar is echter totaal anders verlopen dan ik vooraf had kunnen bedenken. Mijn hele leven is 180 graden omgekeerd. Alles wat vanzelfsprekend was, is er niet meer. Mijn feestje werd hiermee ook een totaal ander feestje. De dj was afgezegd. De bbq ging ook niet door. Een partytent had ik nu niet nodig. De uitnodigingen bleven liggen. De gastenlijst moest worden aangepast. Vrienden en vriendinnen zijn opgestaan. Anderen niet. De familie heeft ook een totaal andere samenstelling gekregen. En ik heb twee bonuskinderen erbij.

Zaterdag scheen de zon volop. Ik werd, al voordat de zon opkwam, gewekt met een heerlijk ontbijtje op bed. Op een wiebelig dienblad kreeg ik een geroosterde boterham met chocoladehagelslag gestrooid in de vorm van een hartje en een kop thee. De kadootjes lieten nog even op zich wachten want zoonlief Bas had een slaapfeestje gehad die nacht en zou pas in de loop van de ochtend thuis komen. Ook moest er nog gevoetbald worden. Veel tijd om al die grote kado's uit te pakken, was er nu even niet. Snel in de kleren en de kids op weg helpen naar sport.

's Middags mocht ik dan eindelijk mijn kadootjes uitpakken. Ik ben heel erg verwend met een dagje sauna, het boek 'Haar naam was Sarah', een mok voor de 'allerliefste mama', een puzzelfoto, tekeningen, een armband van Noosa Amsterdam met drie prachtige chunks mét betekenis, de nieuwste Linda. en VT-wonen, nog een sauna-waardebon, bonnen voor verwennerij bij de drogist, een kaasplankje, cd van Racoon, bloemen en nog meer! Ook de postbode vergat me niet. De social media rinkelden de hele dag. Echt heel lief allemaal!

Voor mij was het grootste kado van die dag mijn bezoek. Zó fijn om deze mensen om me heen te hebben deze dag. Het was een liefdevolle en heel hartelijke verjaardag.

Vandaag kwam er nog een extra verrassing, nog ter ere van mijn verjaardag: een lieve reaktie van Marco! 
De kers op de taart...
 

40 jaar !

Vandaag
doe ik een dansje
en blaas de kaarsjes uit.
Groot feest
wordt het
niet.
Wel gezellig
met
een aantal
lieve
mensen
om me heen.

Wees ook welkom!

Het is al weer even geleden, maar mijn verhaallijn op mijn weblog is niet compleet als ik niet over onze zomervakantie heb geschreven...

René en ik zijn met onze vier kinderen twee weken naar Drenthe geweest. De heenweg hebben we gefietst (45 kilometer). Heel stoer vonden de kids dat! We hebben alles gedaan wat leuk is: naar de dierentuin, spelen in de speeltuin, zwemmen en zonnen bij een recreatiemeer, pannenkoeken bakken, spelletjes spelen, wandelen door bossen en over heide, naar een museum, naar een attractiepark, zwemmen en nog veel meer. Na twee weken waren we het oerhollandse 'zomer'weer wel wat beu en zijn we met de auto vol vieze was en een natte tent naar huis gereden...
Onderstaande fotocollage geeft een indruk van enkele leuke momenten...